آتشفشان خاموش

...

بله سی و دو سالگی دیگر سن حساسیت های دهه بیست نیست اما سه شب از دیدن دختر فروشنده توی پروما می گذرد و هنوز قلبم میکوبد.... همسرم توی پرو است که فروشنده مغازه کناری می اید داخل و مرا نادیده می انگارد....باهم گپ می زنند... پسر می گوید امشب باعلی هستی؟ میگوید نه بابا امشب او با زنشه...فردا شب...

سی و دو سالگی سن عبور و پختگی است.... نباید این همه تاریخ ها برایت مهم باشد....نباید شب سالگرد عقدت تا صبح قلبت بزند و نتوانی بخوابی... دیگر از دهه بیست عبور کردی و نباید درگیر احساسات دخترانه آن دهه باشی ....پس چیست که اینگونه در من می کوبد؟

آرام قدم می زنم.... از حرف های کودکم فقط یک نت پیوسته میشنوم که حس خوشبختی را ضمیمه روزمرگی پاشیده در کوچه میکند... متانت سی و دو سالگی به بلوط اجازه تاخت و تاز نمی دهد...اجازه دیوانگی ...از این رو قدم میزنیم.... کمی توی ایستگاه اتوبوس می نشینیم و بی انتظار هیچ اتوبوسی بستنی میخوریم... رقت باری زندگی گوشه کنار روز و خیابان خلوت سیگار می کشد و من کمی خودم را می ستایم که عنانم دست بی تابی های دهه بیستی نیست...دنبال گل فروشی می گردم....اغلب بسته اند... پسرم همراه متینی است... راه می آید بی هیچ اعتراضی....گل فروش آهنگ خارجی گذاشته است... استاد ایتالیایی ام یادم داده است پیله جزییات نباشم... کلی بفهمم.... پیله کلمات نمی شوم... اما شعرش عمیق است.... موسیقی اش عمیق تر آنقدر عمیق که عنان را از متانت سی و دو سالگی می گیرد.... انگار بیقرارم می کند.... با دسته گل که می آیم بیرون زیر آوار اندوه یک آتشفشان خاموش ویران شده ام گویی.... قدم میزنم.... تا آخر دنیا دلم می خواهد قدم بزنم و پسرم چه همراه خوبی است.... بی هیچ اعتراضی کنارم قدم میزند.... آنقدر کانی های آتشفشان خاموش سنگینند که خالی ام کرده اند و زن خالی بی هیچ نشانه ای از اندوه دو ساعت بعد ناهار را پخته ، همسرش را صدا زده و طبق روال همیشه ناهار می خورند.... کمی زمان بگذرد سنگینی کانی ها از روی قلبش برداشته می شود...به هر حال سی و دوسالگی دیگر سن توقف در این حال ها نیست و لو اینکه دسته گل روی نیمکت پارک جا بماند.....

پشت هیچستان جایی است...