خط الگوی زنانه

صبح پاییز است و طبیعت....دلم میخواهد تنها قدم بزنم و گوش بدهم به صدای آرام آب...برگ ها و کوه.....به زوج های جوانِ در عقد گروه، از دور لبخند می زنم....لبخند کمرنگ...زن جوان دارد شوخی می کند و همه میخندند و من آرام لبخند می زنم و سکوت می کنم....شور اطمینان دوست داشتن بینشان شوخی هایشان را رنگ می بخشد...جمله های زن جوان در بافت گفتمانی عقد دلگیر کننده نیست اما همان جمله در بافت گفتمانی چند سال بعد از ازدواج میتواند فاجعه به بار آورد... تجربه ها و حس های زن های پنجاه شصت ساله گروه را بخوبی میفهمم...نزدیکم به آنها...فاصله از بین مان برداشته شده است.... زن زن است ، گویی یک الگوی ثابت... ته چشمانش طلب عشق است...عشق رقاصه بی رحمی است که می چرخد و جام آتش تعارف می کند به لحظه هایش...توی دهه بیست باورش می کند طلبش می کند پر شور....خود را مالکش می داند.... توی دهه سی دست و پا می زند برای حفظش ...نجاتش ...توی دهه چهل می پذیرد بازی رقاص را و حزن چاشنی نگاهش است و توی دهه پنجاه آرام و بی هیاهو و بی دست و پا زدن به تماشایش می نشیند و بی توقع لبخند می زند.... توی دهه شصت این لبخند دیگر خالی از هر اندوهی است....انگار یک قدم بالاتر از خط عمرم....بالاتر از خط این الگو...می توانم معلق شوم روی خط این الگوی زنانه...با صدای آرام برگ ها از این دهه به آن دهه در کمتر از صدم ثانیه ای شناورم... در یکی از صدم ثانیه های شناوری روی مختصات دهه بیستی نگاهم می افتد به انگشت دوم دست چپ مرد جوان که افتاده روی شانه زن جوان و دارند به دوربین لبخند می زنند...حلقه... زن ها شیدای نمادند....و حلقه نمادی است که...در همان لحظه شناورم روی مختصات پنجاه سالگی و دستان چروکیده زنی که دارد سفره می اندازد و کمتر از بیست دقیقه قورمه سبزی اش را بار گذاشته صبح زود.... تا می آیم به دستانش ببالم روی مختصات سی سالگی چشمم به دستان خودم می افتد که دارد گردو پوست می کند و انگشت دوم دست چپم که حلقه دارد...حلقه....زن ها شیدای نمادند....همینکه اندوه این مختصات خط الگو می خواهد زمینگیرم کند همسرم چای میریزد برایم و مرا صعود می دهد به لبخند خالی از اندوه دهه شصتی.... پاییز مانند شناوری کند من بالای خط الگو توی طبیعت قدم می زند... دلم می خواهد تنها قدم بزنم و گوش بدهم به صدای آرام آب...برگ ها و کوه..

دوم مهرماه 1395 نرگس

پشت هیچستان جایی است...